خوش اومدی ای سرفراز ای گــم شده در وطنم فدای جسم بی سرت هم روح و معنا و تنم خوش اومدی ای بی نشون دوباره سوی میهنت برام بگو از غربت و از پارگـی پیرهنت برام بگو از اون روزا از شور و شوق جبهه ها از غیرت و مردونگی از سوختن پروانه ها بازم بگو تا آسون چقــد راهــه منم بیام منم مثل تو عاشقم اگر چه خیلی رو سیام ای گل نرگس اومدی امشب تو با ستاره ها سوخته تمام پیکرت از آتیش خمپاره هــا کاشکی میشد منم بیام سوی شما گلای پاک پر بکشم به آسمون منم بی تام و بی پلاک ترانه سرا: فرشید شهبازی

پاییـز ســرخ خــون مـی جوشد هنــوز در ایـن زمیـن دست و پــا گــم میشود بــر روی میــن خــاک ایــن دشت هم نوای کــربلاست هم قــدم بـــا خــون یـــاران خـــــداست روی این دشت عطر خونها مانده است نغمـه ی داغ جــدایی خـوانــده است بــاز سرخ تــر مي شود رنـگ خزان خـــون مــي افتــد ز چشــم آسمــان حاجیان بغض کـــرده چـــون ابــر سپید از فــــــراغ نـــــام زیبـــای شهیـــد ای شهیـــد ای نـــو گل بــــاغ بهشــت بـــا تـــو مــی آییم به سوی سر نوشت شعر: فرشید شهبازی

بسم رب الشهدا... سخت است قلم در دست بگيري و از كساني بنويسي كه هيچگاه چهره ي آسمانيشان را از نزديك نديده ايم اما رشادت ها و دلير مردي هايشان بعد از اين همه سال هنوز هم آسمان را به وجد مي آورد و اشك هايش را عاشقانه به زميني كه قدمگاه عشاق بوده، تقديم ميكند... آري... جاي جاي اين سرزمين پرواز شما را براي ما روايت ميكند. رودالوند هنوز هم به ياد شما مي خروشد. . . خاك مطلع الفجر، تاجيك، بانسيران مقدس تر از خاك تيمم نمازگزاران است، هنوز هم تنگه ي حاجيان، مرصاد،كوههاي سر به فلك كشيده ي بازي دراز و شاهو دفتر يادتان را ورق ميزنند و در فراغتان اشك ميريزند... اي سپيد

خزان بی دار انتقـام سیلــی زهـــرای حیــــدر گـــــرفتند در جنــون جنــگ خیبـر بـه نـاگه پر کشدنـد سـوی افلاک پــــریدند عاشقــانه بـا دلــی پــاک شهـادت واژه ای سرخ و غـریب است خوشا آنکس در این ره پر نسیب است خوشـا آنـان سبک بال مـی پریدند ز فـانوس نور مهتاب مــی خریدند شهــادت یعنـی "کارون " را پریدن "چـذابـه" را میـان خــــون دیـدن بیائیــد ای مســافـرهــای مکــه بگوییـد از صفـای صبـح "فکــه" بگوئیـد از جنــون جـگ "خیبـر" بـه زیـر بیـرق خوش رنگ حیـدر دوبـاره بـو کنید " بازی دراز" را بگیریـد دست هــای پـر نیاز را بپــاشیـد عطـر انفاس خدایــی بـ

تو کلاس اول ما، نوبت درس بابا شد بابا آب داد،بابا نون داد، همه جا پُر از صدا شد یکی از ردیف آخر، بی صدا مونده یه گوشه مث سیر و سرکه انگار، چیزی تو دلش میجوشه یکی میگه بابا آب داد، یکی میگه بابا نون داد اما کودکی با چشماش، عکسای نخلو نشون داد یه دفه زد زیر گریه، ته قلبش صدتا درده مث این بود که باباشو، لحظه ای بغل نکرده میگه که بابام تو راهه، نمیدونم کوفه یا شام ردشو نداره هیچکی،بش میگن شهید گمنام اجازه آقا چی میشه، تو لغت معنی گمنام کجا دنبالش بگردم، تا جواب بده به حرفام معلم شاگردو بوسید؛ سرشو گذاشت رو شونه عزیزم بابات فرشته س، توی قلب آسمونه

پریدی تو با بال پروانه ای نگاهم به هفت آسمان خیره ماند تو دور میشوی از پسِ پنجره و یادت در آغوش این "دیره" ماند من از برف و باران شنیدم شبی که تو همدم آن دل خسته ای به خود آمدم تا که بینم تو را بدیدم که رخت سفر بسته ای تو در شهر خود هم غریب مانده ای تو را می ستایم به وقت نماز گذشتی از آرامش کهنه ات تو سیمرغی و قافه بازی دراز چه آهی کشید آسمان از غمت تمام شبم پُر شد از دلهره سکوتی به سنگینی حاجیان امان دل خسته مو می بُره به یاد تو بارونُ حس میکنم تو می تابی از پشت رنگین کمان کجایی که خورشیدُ بردارم و تو بازم بتابی در این آسمان ترانه : فرشیدشهبازی تقد

پێشکەش وە شەهیدەیل حەرم هـــەڵس ڕوڵە هەڵــس نـــازار داێــــە هەڵس لەێرە سپای دژمەن وساێە دەســـد هــــەڵگر بگر وە ئــــاسمانـــــەو دەسد بەێ دەس هسارەێ کەشکەشانو هەڵس ڕوڵە حسیـــــن ها لەێ هنازە هـــەڵس ئەێرە هە چــــــۊ بازی درازە هەڵس ڕوڵە هەڵس هاو راز خاسم دەرم هاورد لە پا، سەردی هناسم وە پاوا بوس هە چۊ بەرزە چناران وە ئاگـــر تـــــا نەکیشـــــن مـــاڵ واران هزاران گوڵ وە گوڵبەرگەو کەنینە هسارەیلیش چەمەر لەێرە ژەنینە هەڵس ڕوڵە هەڵس تا خوەر هڵاێدن ک دنیـــا داڵگی چۊ خوەد نیەزایدن شعر: فرشید شهبازی